(Na een weekje publicitair onvermogen maakt de schrijver dezes zijn excuses en belooft weer iedere dag met een versgeplukt denkbeeld uit zijn schuilhoekje te komen. Nogmaals, het spijt mij zeer! M.J.C.A.)





DUNKT ME!

Met m'n ogen open heb ik gelopen
Maar ik hoorde niks
Met mijn kijkers toe hoorde ik
Mijnheer de Uil
Scherper dan ooit
Roepen vanaf zijn tak

Onder een boom heb ik staan kijken
Naar een welvergeelde foto
Van twintig jaar geleden
Van jou
En on-Italiaanse helderheid

Dunkt me!

Op lange tenen heb ik geslopen
En ik zag de ring
Om je spiegels van Lancôme; tel ik
Mevrouw de Uil
Zachter dan niet
Ver-mengd met luchtiger tabak

Onder de zon heb ik staan dromen
Van een noodgesneden scheiding
Van tafel en bed versneden
Van jou
En on-Hollandse fijnzinnigheid

Dunkt me!

Ongrijpbaar in elke glamour glitter je
In een ver-van-mijn-bed-show
Satijn, als van hogere komaf, flikker je me
In een 'nowhere-else-to-go'

Maar dat kun jij niet weten
Daar grijpen alleen onbezonnen zonen
Van de nachtelijke zon

Naar, maar waar

Die godvergeten zintuigen
Mij gegeven
Door mij vervloekt!

M.J.C.A. 24-03-'03